Arnolds blog
zoekt verborgen schoonheid | toont ware karakters | klassiek in aanpak | raakt mensen www.reyneveld.info
Wie ben ik
Ik ben portret- en documentair fotograaf. Ik zoek de schoonheid achter onzekerheid. De kwetsbaarheid achter zelfverzekerdheid. Door mensen heel even uit hun balans te brengen of door juist zo min mogelijk in te grijpen. Maar mensen altijd te tonen zoals ze zijn. In essentie. In al hun schoonheid.
Wat maakt het verschil
Mijn kracht? Intuïtie, gevoel en improvisatievermogen, waar nodig ondersteund door een vooraf bepaald concept met inzet van de juiste techniek. Maatwerk dus. Zodat we samen iets maken wat jouw verwachtingen ruimschoots overtreft.
Benieuwd hoe ik een schets van jouw karakter maak? Mail of bel me dan om een afspraak te maken.
All content © Arnold Reyneveld
Search
Twitter feed
Loading Tweet...
Find me on...
Posts I like
More liked posts
Onverwachts haastklusje
Op een zaterdagmiddag word ik gebeld door een collega van de Daklozenkrant: “Emile Roemer is vanmiddag in de buurt en hij heeft waarschijnlijk tijd voor een kort interview. Kun jij foto’s maken?” Altijd leuk: Met een minimum aan beschikbare tijd en dus beperkte middelen iets moois maken. Dus ik pak snel wat spullen bij elkaar en wacht tot mijn collega me ophaalt.
Het interview vindt plaats in het laatste restje avondlicht. Heel raar om te zien wat er op zo’n moment gebeurt: de zon gaat onder en alles wordt ineens kleurloos. Rare gewaarwording en best lastig als je iemand in kleur moet portretteren…
Op zo’n moment moet je snel keuzes maken. Niet alle ideeën die je even daarvoor hebt bedacht, kun je uitvoeren. Dus kies je voor wat je nodig hebt aan beeld. En wat werkt. En wat is er in die beperkte tijd mooier dan iemand die je even de volledige ruimte geeft om te maken wat je wil maken?
Een selectie van de portretten staat deze maand in De Zelfkrant, de daklozenkrant die verschijnt in o.a. Tilburg, ‘s-Hertogenbosch en Arnhem.
Ooit wel eens goed gekeken naar profielfoto’s van mensen op Twitter, Facebook, Linkedin en andere social media? Ik wel. En het viel me op hoeveel mensen nog steeds een knullige vakantiefoto, een zelfgemaakte pasfoto of iets anders gebruiken. Of zelfs dat niet. Jammer eigenlijk. Want met een klein beetje moeite kan het er stukken beter uitzien.
Bij een recente bijeenkomst van Social Media Club 073 bedachten we daarom een laagdrempelige oplossing: mensen de mogelijkheid bieden om een basic profielfoto te laten maken die ze kosteloos mogen gebruiken. En afgelopen woensdagavond was het zover. In de beperkte tijd heb ik ca. 50 mensen blij kunnen maken met een nieuwe profielfoto. Omgerekend was dat minder dan drie minuten per portret.
Natuurlijk werk ik het liefst met meer rust en diepgang. Dat geeft ook een heel ander resultaat, zoals je onder andere op dit blog en mijn website kunt zien. Maar desondanks was het leuk om eens te kijken wat in beperkte tijd en beperkte ruimte mogelijk was.
(Hierboven zie je alleen zwartwit portretten, maar da’s puur een persoonlijke keuze. Uiteindelijk heeft iedereen zijn of haar portret zowel in kleur als zwartwit gekregen).
Deze maand staat in PSY, het magazine van GGZ Nederland een aangrijpend interview met Jerry. Ik bezocht hem een aantal weken geleden in zijn prachtige oude woning in het midden van het land om een portret van hem te maken.
Dat portret kon ik niet maken zonder eerst Jerry beter te leren kennen. Dus spraken we drie kwartier over wat hij had doorgemaakt. En nam hij alle tijd om mijn vragen te beantwoorden. Daarna maakten we in een kwartiertje de foto’s. Bij het laatste beetje daglicht. In alle rust, in precies de juiste sfeer.
Nieuwsgierig naar het artikel? Check dan deze link (let op: PDF).
Veel fotografen maken vrij werk. Niet zelden vind je dat dan ook terug op websites. Het is vaak compleet ander werk dan je zou verwachten.
Ik maak ook vrij werk. Maar schrik niet: dat is precies hetzelfde als het werk dat je doorgaans van me ziet. Omdat ik er heilig van overtuigd ben dat je het beste werk maakt als je er veel van jezelf inlegt. En waarom zou je dat niet overal doen? Mijn vrije werk komt tot stand door ideeën, wensen, en het enthousiasme van mensen die mee willen werken en mee durven werken. Zo kwamen ook bovenstaande portretten tot stand.
Verder lezen over bovenstaande portretsessie? Bezoek dan mijn Facebook pagina.
Uit het archief: een portret van Inge van Iersel, die afgelopen jaar de Photo Academy Award won met haar indrukwekkende serie ‘I love you forever’ over een Tilburgs gezin. Ik maakte het portret in opdracht van Digifoto Pro Magazine. In haar appartement, waar de laatste straaltjes zonlicht van die dag langzaam verdwenen.
Vandaag was ik wat in mijn archief aan het spitten, op zoek naar beeld voor mijn nieuwe Facebook fanpage die binnenkort live gaat. En toen kwam ik ineens dit portret tegen. Het gesprek dat aan de portretsessie vooraf ging, kan ik me nog zo herinneren. Haar levensverhaal maakte diepe indruk op me. En nog steeds…
Een geveltje dat geschiedenis heeft. Versleten belettering op het raam die je doet afvragen hoe het er binnen uitziet. Voor het raam staat zo’n ouderwets letterbord dat de prijzen aangeeft. In euro’s. Dat wel. Is het nog steeds een kapsalon? Heeft de tijd daarbinnen misschien stilgestaan? Is er nog iemand binnen die de verhalen uit lang vervlogen tijden kent? Die in geuren en kleuren kan vertellen over vroeger? Die misschien nog dagelijks een schaar of scheermes ter hand neemt?
Het is hier bijna om de hoek. Ik ben er duizend en één keer langsgefietst. Maar gisteravond won mijn nieuwsgierigheid de eeuwig durende innerlijke strijd. Dus deed ik wat research. De man (daar ben ik inmiddels achter) blijkt in de 80 te zijn, maar nog steeds te knippen. Grote kans dat de kapsalon nog intact is. Ik neem me voor om hem binnenkort te bezoeken en te portretteren. Voor het misschien te laat is, de kapsalon sluit, of het verhaal niet meer gehoord kan worden.
Soms krijg je van die opdrachten die je twee keer moet lezen. Omdat je je afvraagt of je het wel goed leest. Dat overkomt me vorige maand ook als ik ineens gevraagd word om Pierre Rieu (does that ring a bell?) te portretteren voor het magazine van de Amrâth Hotelgroep. Ehhmmm…natuurlijk doe ik dat…leuk zelfs!
Samen met de interviewer ga ik naar de plaats waar de firma Rieu kantoor houdt. Het te ver om een vergelijking met Schloss Neuschwanstein te maken, maar bijzonder ziet het er wel uit. Geen probleem om interessante hoekjes voor portretten te vinden. Maar alles goed en wel: Pierre Rieu blijkt een routinier te zijn in het beheersen van zijn agenda. Op vriendelijk wijze maakt hij duidelijk dat de agenda nogal vol is. Dus los van de interviewfoto’s is er weinig ruimte voor meer. Gelukkig heb ik aan de korte tijd die overblijft genoeg om nog een portret in de juiste sfeer te maken.
Maar het doet me wel weer realiseren dat je, als de tijd beperkt is, beter gericht kunt werken aan één portret, dan dat je een serie portretten voor verschillende doeleinden probeert te maken. Less is more…
Onlangs werd ik benaderd door Sprinkels HQ met de vraag of ik een bijeenkomst voor Waterschap Aa & Maas wilde fotograferen. Het zou gaan om de aftrap van een nieuw project. Met eerst een discussie inclusief lunch in een knusse tent met te goede verwarming. En daarna het officiële gedeelte: uitstrooien van zaadjes als begin van een nieuwe toekomst in dat gebied.
De discussie was een plezier om naar te luisteren. Niet in de laatste plaats door Sprinkels topman Laurens van Voorst die alles in goede, soms ook hilarische banen leidde. En dat uitstrooien van die zaadjes…dat was een plezier om te fotograferen. Dankzij het fijne stukje niemansland buiten ‘s-Hertogenbosch en het weer dat stomtoevallig enorm meezat.
