Arnolds blog
zoekt verborgen schoonheid | toont ware karakters | klassiek in aanpak | raakt mensen www.reyneveld.info
Wie ben ik
Ik ben portret- en documentair fotograaf. Ik zoek de schoonheid achter onzekerheid. De kwetsbaarheid achter zelfverzekerdheid. Door mensen heel even uit hun balans te brengen of door juist zo min mogelijk in te grijpen. Maar mensen altijd te tonen zoals ze zijn. In essentie. In al hun schoonheid.
Wat maakt het verschil
Mijn kracht? Intuïtie, gevoel en improvisatievermogen, waar nodig ondersteund door een vooraf bepaald concept met inzet van de juiste techniek. Maatwerk dus. Zodat we samen iets maken wat jouw verwachtingen ruimschoots overtreft.
Benieuwd hoe ik een schets van jouw karakter maak? Mail of bel me dan om een afspraak te maken.
All content © Arnold Reyneveld
Zoeken
Twitter feed
Loading Tweet...
Find me on...
Posts I like
Meer favoriete berichten
Scheveningen. Een plek waar ik ‘s-zomers het liefst niet in de buurt kom. Te veel mensen, te weinig parkeergelegenheid en ga zo maar door. Nee, doe mij dan maar Scheveningen in de winter. Is nog mooier ook.
Journalistieke fotografie ondergaat definitieve verandering door burgerfotografen
Actueel nieuws draait om snelheid, juistheid en volledigheid. Het is dan ook niet zo gek dat media voortdurend naar nieuwe manieren zoeken om zo snel en zo volledig mogelijk over juiste informatie (in tekst en beeld) te beschikken. Volledigheid kost vaak tijd. Omdat nieuws zich ontwikkelt. Omdat bij rampen bijvoorbeeld pas na enige tijd de omvang duidelijk wordt. Op dat vlak kun je als nieuwsmedium maar beperkte invloed uitoefenen. Heel anders is dat met beeld. In de afgelopen jaren heeft het fotograferen met mobiele telefoons een enorme vlucht genomen. Er hoeft maar iets te gebeuren in het land en er zijn foto’s van. Een enorm potentieel dat je als redactie goed aan zou kunnen boren.
Lees verder
“There are always two people in every picture: the photographer and the viewer”
Ansel Adams
Zoals beloofd ook deel twee van mijn inzendingen voor de Zilveren Camera. Bovenstaand portret maakte ik onlangs in een Vriendenhuis vlakbij Arnhem. Een Vriendenhuis is een combinatie van zorghotel en activiteitencentrum waar mensen met psychische of sociale beperking middelen krijgen om naar vermogen en met hun beperking (weer) te kunnen meedoen in de samenleving.
Voor de oplettende lezertjes: het portret maakt deel uit van deze reportage die ik eerder voor het magazine PSY maakte.
Heb je ook werk ingestuurd voor de Zilveren Camera maar ben je net als ik niet genomineerd? Laat het zien! Niet om de jury te bekritiseren, maar omdat ik (en met mij vele anderen) natuurlijk best benieuwd zijn wat er allemaal nog meer ingestuurd is.
Vandaag zijn de nominaties voor de Zilveren Camera bekend gemaakt. En hoewel het elk jaar weer spannend is welk werk genomineerd wordt, ligt een aantal van die genomineerde inzendingen altijd voor de hand. De meningen daarover verschillen nogal binnen fotografenland, zoals je bijvoorbeeld op het blog van collega Bas de Meijer kunt lezen.
Ook ik heb dit jaar weer werk ingezonden. Helaas niet genomineerd, maar desondanks (denk ik) de moeite waard om te laten zien. Al was het maar omdat ik mijn trouwe Twittervolgers beloofd heb om mijn inzendingen te laten zien. Dat doe ik in twee delen, waarvan dit het eerste deel is. Deel 2 volgt morgenochtend.
Hierboven zie je een korte documentaire over Cor Versteeg, een bekende verschijning in ‘s-Hertogenbosch. Cor was van oorsprong reclametekenaar bij De Gruyter, maar wist zijn creativiteit vele richtingen te geven. Inmiddels is hij 82 en nog dag in dag uit is hij druk met het maken van illustraties voor verschillende media, het componeren van muziek, optreden met eigen nummers op de gekste plekken, schilderen en ga zo nog maar even door. En zijn huiskamer? Die is eigenlijk een soort museum geworden. Met werk dat Cor in al die jaren gemaakt heeft…
Soms is de inhoud even minder belangrijk…en leg je gewoon vast wat je ziet. Op gevoel. Niets meer, niets minder.
Onlangs heb ik weer een mooie reportage mogen maken voor PSY. Onderwerp deze keer: een Vriendenhuis in de regio Arnhem. Een plek waar mensen met een psychische of sociale beperking tot rust kunnen komen om hun eigen leven weer opnieuw op te pakken. Het unieke aan de Vriendenhuizen: ze worden gerund worden door ervaringsdeskundigen.
Gelukkig nieuwjaar
De kop is eraf, het nieuwe jaar is begonnen. Achter me ligt een, zowel zakelijk als persoonlijk, bewogen jaar. Een jaar waarin ik door alle ervaringen bij mezelf te rade ging wat mijn drijfveren in de fotografie zijn. De uitkomst daarvan verscheen niet geheel toevallig op website, blog en visitekaartjes: op zoek naar verborgen schoonheid, het tonen van ware karakters en het raken van mensen. Niet in de laatste plaats mezelf. Nee, ik heb gemerkt dat ik het mooiste werk maak als ik zélf geraakt wordt. Collega Bas de Meijer beschreef dit eerder dit jaar ook na het bijwonen van de lezing die Cristopher Anderson gaf in het kader van de World Press Photo Joop Swart Masterclass.
Voor me ligt een nieuw jaar. Waarin ik zal blijven doen wat goed gaat. Maar waarin ik ook verder zal gaan. Door zowel in opdrachten als in mijn vrije werk een verdere verdieping te zoeken. Zowel qua onderwerpen als qua uitvoering. Zo lang ik geraakt word door mijn onderwerpen weet ik dat ik op het goede pad blijf.
Ik wil al mijn opdrachtgevers, volgers en andere belangstellenden bedanken voor een bewogen, maar bovenal mooi jaar. Ik wens jullie alle goeds, en ga straks gewoon nog een keer proosten op een nieuw mooi jaar.
Crowdsourcing in nieuwsfotografie: vloek of zegen?
Het is bijna 1 januari 2012. Dan zet het gratis dagblad Metro een nieuwe stap in het verzamelen van beeldmateriaal. Dat gebeurt op twee manieren. Allereerst roept men lezers op om via een speciale app nieuwswaardige beelden door te sturen naar de redactie. Maar dat is niet het enige. De lezers kunnen ook opdrachten krijgen van de redactie. Dat hoeven volgens de redactie overigens niet altijd nieuwsgerelateerde beelden te zijn. Het zorgt onder fotografen voor veel commotie. Maar is die terecht?
Lees verder
Een tijdje terug kreeg ik een mail van één van mijn opdrachtgevers. Of ik zin en tijd had om een opdracht voor het magazine van het Rode Kruis te doen. Om eerlijk te zijn…daar hoefde ik niet lang over na te denken.
Het bleek te gaan om het op een originele wijze invullen van een rubriek met de veelzeggende titel “bij ons op de afdeling” Een rubriek waarin één van de vele lokale afdelingen van het Rode Kruis aan bod komt.
Hierboven het resultaat van een bezoekje op een zondagochtend. En wat helemaal mooi was: zowel mijn opdrachtgever als andere betrokkenen waren razend enthousiast over de uitvoering. En daar word ik dan weer enthousiast van.
