Arnolds blog

zoekt verborgen schoonheid • toont ware karakters • klassiek in aanpak • raakt mensen • www.reyneveld.info

Wie ben ik
Ik ben portret- en documentair fotograaf. Ik zoek de schoonheid achter onzekerheid. De kwetsbaarheid achter zelfverzekerdheid. Door mensen heel even uit hun balans te brengen of door juist zo min mogelijk in te grijpen. Maar mensen altijd te tonen zoals ze zijn. In essentie. In al hun schoonheid.

Wat maakt het verschil
Mijn kracht? Intuïtie, gevoel en improvisatievermogen, waar nodig ondersteund door een vooraf bepaald concept met inzet van de juiste techniek. Maatwerk dus. Zodat we samen iets maken wat jouw verwachtingen ruimschoots overtreft.

Benieuwd hoe ik een schets van jouw karakter maak? Mail of bel me dan om een afspraak te maken.

All content © Arnold Reyneveld

Zoeken

Find me on...

Link
 Hoge resolutie bekijken
Asielzoekers. Doe maar eens een rondje op verjaardagen. Iedereen heeft er wel een mening over. Maar wat wil je. Het lijkt door alle verkiezingsretoriek inmiddels niet meer dan een verzamelnaam voor een groep mensen die, al dan niet gevlucht voor oorlog of andere ellende, hier komen profiteren. Van onze banen en sociale voorzieningen. Ten koste van ons. Schande. Laten we dan maar de verzamelnaam ‘vluchtelingen’ gebruiken. Dat doet in ieder geval meer recht aan die, vaak ook maar doodgewone mensen. Zoals Yulia. Die hier een nieuw bestaan probeert op te bouwen. En dat valt niet mee. Omdat ze alles en iedereen achter zich liet. Twee kinderen kreeg waar ze in haar eentje voor moet zorgen. Verhuisde naar een ander continent. En tot op de dag van vandaag vecht tegen de bureaucratie van een klein Europees landje dat het allemaal zo goed denkt te weten. Yulia wil graag verder. Dat hoor je. Dat zie je. Ze werkt er keihard aan. Maar wanneer ze eindelijk de rust kan vinden, wetende dat ze hier van harte welkom is, dat weten ze zelfs in dat kleine Europese landje niet. Ondanks alle bureaucratie. Of is dat juist dankzij de bureaucratie?

Asielzoekers. Doe maar eens een rondje op verjaardagen. Iedereen heeft er wel een mening over. Maar wat wil je. Het lijkt door alle verkiezingsretoriek inmiddels niet meer dan een verzamelnaam voor een groep mensen die, al dan niet gevlucht voor oorlog of andere ellende, hier komen profiteren. Van onze banen en sociale voorzieningen. Ten koste van ons.

Schande.

Laten we dan maar de verzamelnaam ‘vluchtelingen’ gebruiken. Dat doet in ieder geval meer recht aan die, vaak ook maar doodgewone mensen. Zoals Yulia. Die hier een nieuw bestaan probeert op te bouwen. En dat valt niet mee. Omdat ze alles en iedereen achter zich liet. Twee kinderen kreeg waar ze in haar eentje voor moet zorgen. Verhuisde naar een ander continent. En tot op de dag van vandaag vecht tegen de bureaucratie van een klein Europees landje dat het allemaal zo goed denkt te weten.

Yulia wil graag verder. Dat hoor je. Dat zie je. Ze werkt er keihard aan. Maar wanneer ze eindelijk de rust kan vinden, wetende dat ze hier van harte welkom is, dat weten ze zelfs in dat kleine Europese landje niet. Ondanks alle bureaucratie. Of is dat juist dankzij de bureaucratie?

Notities

  1. arnoldreyneveld heeft dit geplaatst
Blogopmerkingen mogelijk gemaakt door Disqus

Bezig met laden posts...